خیابان ارغوان هفتم

خیابان ارغوان هفتم

فاطمه چ.

دریچه

از ما

دوشنبه, ۲۹ خرداد ۱۳۹۶، ۰۴:۵۳ ق.ظ

مدت‌ها بود انقدر خوشحال نشده بودم. مشخصه وقت‌هایی که خیلی خوشحالم، خنده‌های پشت سر هم است از عمق جان، که حتی اجازه نمی‌دهند جملاتم را کامل کنم، و حالت تهوع.


بعد باز یک تلخی همیشگی پاشید روی قلبم. خاکستری شد. یک جور تلخی توأم با خوشحالی، یک جور گیرافتادگی وسط دریای آب شور، که وقتی باران می‌زند دهان باز می‌کنی به آسمان که داری از تشنگی تلف می‌شوی، شیرینی قطره‌ها مستت می‌کنند اما با هر قطره‌ای که فرو می‌بری، فکر می‌کنی شاید این آخری‌ش باشد. فکر می‌کنی حالا کی مردِ تا بارانِ بعد منتظر ماندن است؟ تلخ می‌شوی.



طهرانی‌مقدم نزدیک چمران است. من همیشه اول می‌روم بیست و نه. از آنجا تا قطعه چمران همیشه خدا چند دور، تمام بهشت زهرا را می‌گردم، و این داستان هزارباره هرهفته من بود قبل کنکور. مگر اینکه فرزانه دستم را می‌گرفت یا فاطمه؛ من نگاه‌پایین، کز کرده در خودم، یا حرفی زیرلب، خودم را می‌سپردم دستشان و دمِ مزار چمران پیاده می‌شدم. می‌نشستم روی قبر کناری، یاسین مشاری العفاسی می‌گذاشتم، خیره می‌شدم به عکس چمران، فرو می‌رفتم در خودم. فاطمه می‎گفت «نشین روی قبر». می‌گفتم «برو بابا. اینا که این زیر نیستن». احترام و این‌ها حالی‌م نمی‌شد. فاطمه کنارم می‌نشست روی لبه قبر. فرزانه می‌نشست کنارم روی قبر کناری.

مقصودم اینکه به قصد طهرانی‌مقدم نمی‌رفتم.


امروز که خبر را شنیدم، جمله مدام تکرار می‌شد توی ذهنم:«فقط انسان‌های ضعیف به قدر امکاناتشان کار می‌کنند».


من در شرایط این جمله نیستم. من حالا در کشوری زندگی می‌کنم که سوریه نیست، که عراق نیست، که افغانستان نیست؛ کشور مقتدری که در یک بازه زمانی دو هفته‌ای، قرار انتقام می‌گذارد، عصر روز عملیات رهبرش توی گوش بیشرف‌ها می‌خواباند، و توان این را دارد که با قدرت بایستد و بگوید «دوران بزن در رو تمام شده». اگرچه رنج کاستی‌ها سیب سرخ ثمرش را سهم کرم‌ها کرده اما هنوز همان درخت ستبر سربه‌فلک کشیده است و یک روز باز می‌سرخد. من در شرایط این جمله نیستم، من سی و یک شهریور یک کشور تازه‌به‌آزادی‌رسیده نیستم، «من شعب ابی‌طالب نیستم»، «بدر و خیبرم»! اما کجام؟


از من تا طهرانی‌مقدم اندازه عمق شعف این خبر راه است. از من تا طهرانی‌مقدم اندازه پشت‌گرمی «او» راه است، که عصر بگوید «آن‌ها نمی‌توانند به ما سیلی بزنند، ما به آن‌ها سیلی خواهیم زد»، و چند ساعت بعد یارانش سیلی را بزنند. از من تا طهرانی‌مقدم اندازه پایه‌گذاری صنایع موشکی یک کشور «جهان سوم» راه است، از من تا طهرانی‌مقدم اندازه فاصله «نمی‌شود» تا «شد» راه است، از من تا طهرانی‌مقدم اندازه یک زندگی روزمره حیوانی، تا یک زندگی ابدی راه است، از من تا طهرانی‌مقدم اندازه حیوان تا انسان راه است، که مگر حیوان به چه می‌گویند؟ به آن که می‌خورد و می‌نوشد و می‌خوابد.


..اما انگار دور این بار شراب افتاده به ما؛ باید بنوشیم و راهی شویم. این راه هرچقدر دور باشد، و من هرچقدر در حیوانیت غریزه‌ام به لجن کشیده شده باشم؛ این راهی‌ست که زمان پیش پای ما گذاشته و ما با تمام ابعاد روحمان آدم‌های آخرالزمانی تاریخ این زمین غارت‌شده‌ایم.. راهی‌ست که باید طی شود، راهی‌ست که باید برویم.. انگشت اشاره این بشر رنج‌کشیده به ماست! باور کنید.. باور کنید.. حقیقت این است حتی اگر تندروانه خطاب شود، حقیقت این است حتی اگر انکار شود، حقیقت این است حتی اگر پوشانده شود..


زین پس باید به قصد طهرانی‌مقدم هم بروم. دخیلک! آقای مهندس شهید حسن طهرانی مقدم.

  • ۹۶/۰۳/۲۹
  • ماهان (ف.چ)

نظرات (۹)

  • شبنم بیقرار
  • حال کردی؟!! :))

    ما سیلی میزنیم. منهدمشون کردیم! :)
    جالب بود برای من بسیار.. هم خبر هم متن.

    پاسخ:
    خیلی‌ حال کردم..
  • شبنم بیقرار
  • اینم یادم رفت بگم: با موشکایی زدیم که روش چی نوشته بودن؟!
    مهمه ها...
    پاسخ:
    اتفاقا خودمم کنجکاو شدم ولی من ندیدم.
  • شبنم بیقرار
  • خب مگه روی موشکا نمینویسن مرگ بر اسرائیل مرگ بر امریکا؟

    شایدم نوشته بوده پشمک حاج عبدالله! :)))))
    پاسخ:
    نه خب بعضی وقتا آیه‌ای..

    واسه همین میگم ندیدم خبری که گفته باشه روش چی نوشتن.
    فقط میدونم ۶ تا موشک میان‌برد بودن.
  • شبنم بیقرار
  • انگار ذوالفقارم بوده.
    پاسخ:
    آره..

    هم‌نوع نبودن..
    یعنی حتما باید موشک های سپاه شلیک می شد تا قدر طهرانی مقدم را بدونی یا فقط از باب آشنایی زدایی این شکلی گفتی ؟! :)
    پاسخ:
    نمیدونم راستش‌. یک چیزی درونم بود که باهاش مواجه نشده بودم.
  • من الله التوفیق
  • و چه بسیار از این شهدای زنده داریم که قدرشان تا زنده هستند دانسته نمی‌شود ...

    و چه بسیارشان بعد از رفتن‌شان هم قدرشان دانسته نمی‌شود ... نمونه اش طهرانی مقدم .... نمونه اش شهدای هسته ای ......نمونه اش شهدای مدافع حرم ..... نمونه اش شهدای امنیت .... و ....
    پاسخ:
    بله ..
    جمع خیلی خوبه
    ضمیر جمع خیلی خوبه
    انقد که ادم بگه ما و تماااام ...
    اون وسط مسطا هم اصن پیدا نمیشه که "من" از جنس"ما" نیستم
    درهم و قاطی میگیم ما و ...
    تو شادیش سهیم یشیم
    تو غرورش سهیم میشیم
    توعزتش سهیم میشیم
    ذوق مرگ میشیم که "ما" زدیم تو دهن استکبار جهانی
    فارغ از اینکه "من" خودم یه دنیا استکبارم ...

    واسه همین میگم کل متن یه طرف...عنوان متن یه طرف

    +خوبه که تو مینویسی و انقد از دل ما مینویسی...ممنونتم...والا :))


    پاسخ:
    ولی اینجا «من» مهمم فرزانه که دارم تلف میشم..
    من همیشه بخاطر اون جمله بالای مزارش عاشقش بودم و خیلی احترام داشت برام
    هنوزم
    هنوزم از مصطفی که خدافظی میکنم از چمران رد میشم و جلو شهید طهرانی مقدم پا میکوبم
    وااای ...
    خراب شدم اصن
    دلم رفت قطعه 24.... خراب شدم رفت....


    بقول حاجی ...اقا باید رفت ...باید رفت.... 
    پاسخ:
    ولی‌ کو پا؟ کو عزم؟ کو راه؟ کو راهنما؟
    تو دعای ندبه به حضرت میگیم " یابن السبل الواضحه" فرزند راههای روشن خدا
    "یابن الاعلام الائحه " فرزند نشانه های اشکار حق ...

    راه که واقعا روشنه
    راهنما هم هست ... بقول بهت عارفان به اذن الله در و دیوار استاد میشن اگر ...
    میمونه یه اگر ....
    که همون عزمیه که ...کو ؟؟؟؟ :|


    رو موشکا باید مینوشتن تا کور شود هرآنکه نتواند دید :/
    یکی ام یه تحیلی نوشته بود در جهت تلاشهای دولت برای تعدیل موشکی و (بخون نابودی)
    و ناراحیش از شعارهای موشکها در خلال برجام(شون)...
    و پیشنهاد داده بود برای رعایت حال روحانی ام که شده روی موشکا مینوشتن 
    ای موشک که میروی به سویش
    از جانب من ببوس رویش
    :|

    پاسخ:
    :))



    کوووو؟؟؟