‌فاقد ارزش خوانش

‌فاقد ارزش خوانش

هیچِ هیچ‌زاده

جاودانه

شنبه, ۱۴ اسفند ۱۳۹۵، ۰۷:۲۸ ب.ظ
عزیزم! تو از تحملِ کسی که به تمام زوایای پنهانِ وجودت آگاه است چه می‌دانی؟

آرزوم برای روزهای جوانی‌ت، - این روزهایی که برای هردومان روی یک ریل، یکی دو واگن عقب و جلو می‌گذرد - این است که هیچ‌گاه مجبور نباشی با خودت مواجه شوی. آرزوم برای روزهای جوانی‌ت این است که هیچ‌وقت نفهمی چه کسی هستی. آرزوم برای این روزهایی که انقدر خسته‌ایم، آرزوم برای این روزهایت این است که حتی به قیمت نشناختنِ آن بی‌منتهای بزرگ، ندانی چه کسی هستی.

عزیزم! کاش چیزی از رنج من ندانی.

تو از تحملِ یک همیشه‌هستِ جاودانه، تو از تحمل «خود» چه می‌دانی؟


۹۵/۱۲/۱۴
ماهان (ف.چ)