‎۲۲ آذر ۹۷

مــ ... ... ـا!

سیزدهم توی دانشگاه باز دوطرفِ احمق این آشفتگی افتاده بودند به فحش و فحش‌کشی و زدوخورد. عصری که من برگشته بودم خانه، همکلاسی دبیرستانم زنگ زده بود که چه خبر بوده توی دانشگاه؛ خودش هم از نوچه‌های سیاسی طرفدار حکومت است که تمام ایرادات سیستماتیک را می‌خواهد گردنِ این دولت و آن رئیس جمهور بیندازد. زنگ زده بود به من چون فکر می‌کرد هنوز مثل دبیرستان کاری به کار سیاست‌بازی‌های این آقایان دارم. گفتم خبری ندارم و دانشگاه نیستم. شماره کسی را خواست که خبری داشته باشد، گفتم کسی را نمی‌شناسم جز فلانی، که او هم همکلاسی دبیرستانمان بود، و شماره‌اش را برایش فرستادم.
هی همه از من می‌پرسند خودتی؟ آره خودمم. منتها خسته‌ام از این پریدنِ احمقانه وسط معرکه. گمانم دیگر فریادهایی که می‌کشید کارکردش را باخته باشد. زود خر می‌شوید، سیاسی‌کاری بلد نیستید، علم ندارید، جز زندگینامه شهدای جنگ کتاب دیگری نخوانده‌اید، و جز در خبرگزاری‌های مبتذل داخلی پیِ تحلیل نگشته‌اید. من بیایم با شما سیاسی‌کاری کنم؟ شمایی که مغزتان از شدت فرو رفتن در کلیات توانایی درک جزئیات را از دست داده، شمایی که ریزبینی انسانی را در میدانِ تحمیق رسانه‌ای باخته‌اید، شمایی که تا زبانتان می‌گیرد به توجیه «دست‌های پشت پرده» متوسل می‌شوید، شمایی که هنوز نفهمیده‌اید در سیاست مگر امام معصوم، معصوم بماند و نه هیچکس دیگر، شما که از کسی برای خودتان بت‌واره ساخته‌اید، شما که احمقانه، دیوانه‌وار، حیوان‌گونه، برای کسی فریاد کشیده‌اید، شما که از بزم شام این آدم‌ها بی‌خبرید و توی مخیله محدودِ تحمیق‌شده‌تان نمی‌گنجد تصویری که همه این لاشخورها دور یک میز از یک شکار شام این شب سیاه را می‌خورند، من بخواهم با شماها سیاسی‌کاری کنم؟ 

ابدا.


من می‌نشینم یک گوشه، به دست به ریش کشیدنتان وقتی که هم‌قافله‌هایتان از نطق غرای البته تکراری و مزخرفتان تعریف می‌کنند، می‌خندم. من می‌نشینم یک گوشه به سیگار دودکردنتان توی کافه‌ها وقتی که تصمیم گرفته‌اید انتقام این مملکت خونی را از آخوندها بگیرید و همزمان گل دود کنید، می‌خندم. من وقتی که هم را می‌کشید، وقتی که هم را فحش‌کش می‌کنید، نشسته‌ام به‌تان می‌خندم، احمق‌ها. وقتی که هم را کشتید، وقتی که لاشه‌هایتان بعدِ فواره‌های خون روی زمین ماند، وحشت بازماندگانتان را مرکب عقل می‌کنم، و از راهی میانِ مصلحت‌اندیشی بزدلانه و انقلاب‌های احمقانه، به خُرده‌عقلی که در مغز آدم‌ها مانده دست دراز می‌کنم؛ شاید شد و چاره‌ای اندیشیدیم.


سکوت کنید دوستان؛ همهمه از قوت درک می‌کاهد. سکوت کنید و کناری بنشینید تا غبار بخوابد. تا من بگویم یک‌شبه راه انحطاط هزارساله مرزی را نمی‌شود برگشت. که هنوز خون دل‌ها مانده که نخورده‌اید، که این شکوفایی‌ها همه مصنوعی‌ست، که ما هنوز ماقبلِ هزارهاسالِ پیشینیم؛ که «نایس»ها را در این مبارزه راهی نیست. ناخن‌های شکننده و سیگارهای روشنفکری و ست ساق دست و روسری را در این میدان جایی نیست. 
سکوت کنید دوستان. همهمه‌ی توده، وقتی که هیچ‌چیز نمی‌داند، راز بقای میان‌مایه‌هاست.


تو بی‌آنکه کلمه را دوباره تعریف نکرده باشی، تو بی‌آنکه بازنفهمیده باشی که درد چیست، مرگ چیست، سعادت و گمراهی چیست، تو اگر هنوز ندانی با شمشیرکشیدنت به کدام پرسش جواب می‌گویی، تو اگر نشناسی در کدام معرکه اسب می‌تازانی، بازیچه‌ای و سیاسی‌کاری‌ات سیاست‌بازی‌ست. من و تو هنوز میان‌مایه‌ایم. سیر تفلسف من و تو در نزدیک‌ترین حد دسترسی مانده، ما از دورترها ترسیده‌ایم، ما از کمی ابهام رم می‌کنیم، ما از دورتر شبیه چندتا چارپائیم که بی‌موضوعیت جست‌وخیز می‌کنند. دست از سرِ من بدار ای برادر! هر خروجی را سال‌ها سر فروبردن در یقه خود و هستی لازم است. من را با خروج دیمی شما کاری نیست. من را با شما نطاقان که آموخته‌اید سرمستِ هرچیزی که بوی شعر و هیجان داشت، بشوید، کاری نیست.

دست از سر من بدار ای نابرادر.. من را با هیاهوی شما کاری نیست.

۲ زمزمه

زمزمه‌‌ها

  • کلمات رو جوری ردیف میکنید که به قافیه ی شعر قدیمتون بیاد... مشت مشت رنگ سیاه از قلمتون میزنه بیرون، چه فایده؟ تهش؟ کل کاغذ هم سیاه شد، بعدش؟

    ناراحتم که مسیر حرکتی نخبگان منقطع از جامعه رو دارید با سرعت طی میکنید. حالا اگه نخبه بشید! نخبگانی که توی گوشه کنار دانشگاه زیاد وجود داشتن و دارم و آخرش هم در انزوای خودشون غرق میشن و هیچ به هیچ. دقیقا بی هیچ

    اما خوشحالم. پیشرفت فکری میبینم. همین که فهمیدید پس پرده ی سیگار ها و ساق دست ها و پس پرده ی داد و بیداد ها، جریان اصلی قرار داره و باید اون رو درک کرد، نشانه پیشرفته. خوشحالم. یه قدم خوبیه که امیدوارم به این یکی رنگ سیاه نپاشید

    + فارغ از همه تعارضات فکری، حرم حضرت معصومه دعا گوتون هستم.
    به به. آقای الف. البته اگه اون الفی که میشناسم باشید.


    دستم نمیره نظر رو تایید کنم، دقیقا به این دلیل که اینجا برای منه. شعر نخواستم بگم برای کسی. همه این جملات برای من معنادارند. به هر حال سلام علیکم.


    نخبه شدنی نیست. شما یا بالقوه نخبه ای و بعد بالفعل میشی، یا کلا نیستی. ما بالفطره خنگیم. ولی بنا نیست غرق بشیم در یک مشت احمق. هضم بشیم. بارها گفتم، اینا حربه های جماعت احمقه برای خفه کردن هر صدایی. «فلانی خودش مگه چی شد؟» «فلانی از دماغ فیل افتاده» «فلانی مردم رو تحقیر میکنه».
    مردم مگر چه چیز مقدسی هستند؟ مردم بُز هم نیستن. کسی که این فیلم ها رو میبینه و این موسیقی ها رو گوش میده و این کتاب ها رو میخونه بُزه. من ابایی ندارم از گفتنش، دلبستگی ای هم به این دنیا ندارم، کاری هم نمیخوام برای این دنیا بکنم، نمیتونم هم بکنم، پس با صدای بلند میگم اینو. کسی که تمام قوه های منطق و شعور و احساساتش کور شده، آدم نیست. کلاه سر کی بذاریم؟ کیو گول بزنیم؟
    و در این وانفسا هرکس به طریقی آدم نیست.



    من سیاهم کلا. نخواستم باشم. هستم. دیگه از همه چی بدم میاد. دیگه برای هیچکس سینه چاک نمیدم. «پیشرفت» نیست. کمی غیراستعاری تر بگید. اسمش پیشرفت نیست.


    + ممنون. به «دعا» احتیاج دارم. و البته هنوز تا بی دینی راه زیاد دارم. سلام ما رو هم برسونید، گرچه مدت هاست خلاف حکم شرع مقدس جواب سلام هم نمیدن به ما. 
  • سلام علیکم

    خوشحالی م به عدد 3 ارتقا یافت
    یکی ش رو گفتم
    دومی ش برای خودم
    سومی ش هم برای پاراگراف آخر



    من کاری به حرفهای شما ندارم. تا خدا هست نور هم هست. شما شعاری بخونید. فرقی نداره به حال من. اقتضای نظام الهی نگاه به همین بهائمی ه که شما تصویر کردید و من به بهش میگم انسان. قطع از مردم معنی نداره. و استقم کما امرت و من تاب معک این رو میگه گویا. استقامت به تنهایی بد نیست، ولی اونی که خدا میخواد استقامت با همین مردمه. مردمی که به قول شما مبتذل خونن و مبتذل گوش کن. حقیقتا دوست ندارم جز در نظام الهی بازی کنم. زمین بازی خدا و نقشه خدا رو ترجیح میدم



    :)

زمزمه کن

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی