خیابان ارغوان هفتم

خیابان ارغوان هفتم

فاطمه چ.

دریچه

برای ماندن

جمعه, ۱۰ آذر ۱۳۹۶، ۰۳:۵۶ ق.ظ

با چشم‌ها...


با چشم‌ها
ز حیرت این صبح نابه‌جای
خشکیده بر دریچه خورشید چارطاق
بر تارک سپیده این روز پا‌به‌زای،
دستان بسته‌ام را
آزاد کردم از
زنجیره‌های خواب.
فریاد برکشیدم:
-«اینک
چراغ معجزه
مردم!
تشخیص نیم شب را از فجر
در چشم‌های کوردلی‌تان
سوئی به جای اگر
مانده‌ست آنقدر،
تا
از
کیسه‌تان نرفته، تماشا کنید خوب
در آسمان شب
پرواز آفتاب را!
با گوش‌های ناشنوائی‌تان
این طرفه بشنوید:
در نیم پرده شب
آواز آفتاب را!»
«دیدیم!
(گفتند خلق نیمی)
آری پرواز روشنش را!» 
نیمی به شادی از دل
فریاد بر کشیدند:
«با گوش جان شنیدیم
آواز روشنش را!»
باری
من با دهان حیرت گفتم:
«ای یاوه
یاوه
یاوه،
خلائق!
مستید و منگ؟
یا به تظاهر
تزویر می‌کنید؟
از شب هنوز مانده دو دانگی
ور تائبید و پاک و مسلمان،
نماز را
از چاوشان نیامده بانگی!»



هر گاو گند چاله دهانی
آتشفشان روشن خشمی شد:
«این گول بین، که روشنی آفتاب را
از ما دلیل می‌طلبد»
توفان خنده‌ها...
-          «خورشید را گذاشته،

می‌خواهد
با اتکا به ساعت شماطه دار خویش
بیچاره خلق را متقاعد کند
که شب
از نیمه نیز بر نگذشته ست.»
توفان خنده‌ها...



من
درد در رگانم
حسرت در استخوانم
چیزی نظیر آتش در جانم
پیچید.
سرتاسر وجود مرا
گوئی
چیزی به هم فشرد
تا قطره‌ئی به تفتگی خورشید
جوشید از دو چشمم.
از تلخی تمامی دریاها
در اشک ناتوانی خود ساغری زدم.
آنان به آفتاب شیفته بودند
زیرا که آفتاب
تنهاترین حقیقت‌شان بود،
احساس واقعیت‌شان بود.
با نور و گرمی‌ش
مفهوم بی‌ریای رفاقت بود
با تابناکش
مفهوم بی‌فریب صداقت بود.
( ای کاش می‌توانستند
از آفتاب یاد بگیرند
که بی‌دریغ باشند
در دردها و شادی‌هاشان
حتی               
با نان خشکشان. –
و کاردهای‌شان را
جز از برای قسمت کردن
بیرون نیاورند.)


افسوس!
آفتاب
مفهوم بی دریغ عدالت بود و
آنان به عدل شیفته بودند و
اکنون
با آفتابگونه‌ئی
آنان را
این‌گونه
دل
فریفته بودند!



ای کاش می توانستم
خون رگان خود را
من
قطره
قطره
قطره
بگریم
تا باورم کنند.
ای کاش می توانستم
-یک لحظه می توانستم ای کاش-
بر شانه‌های خود بنشانم
این خلق بی‌شمار را
گرد حباب خاک بگردانم
تا با دو چشم خویش ببینند که خورشیدشان کجاست
و باورم کنند.
ای کاش
می‌توانستم!


#شاملو..
  • ۹۶/۰۹/۱۰
  • ماهان (ف.چ)