فصل تازه؛ فاقد ارزش خوانش

هوی و هااااای الکی.

گذشته‌ها
دریچه

۳ مطلب با موضوع ««کــاملاً» فاقد ارزش خوانش» ثبت شده است

یک؛

خب، همانطور که کاملا انتظار می‌رفت، تفاوت دانشگاه قم با پلی‌تکنیک آنقدر زیاد است که باز بر اساس تصوراتم مبنی بر اینکه قرار است بدترین اتفاق‌ها برایم بیفتد، هر لحظه منتظرم یک نفر بیاید من را از دانشگاه بکشد بیرون و بیندازد در جهنمِ قم. امروز مجبور شدم برای دو نفر توضیح بدهم که چرا یک هفته دیرتر آمده‌ام سر کلاس‌ها، چون به‌شدت متنفرم از اینکه کسی فکر کند با سهمیه هیئت علمی آمده‌ام یا مهمان شده‌ام. و یک نفر هم البته آشنا درآمد و همکلاسی دوره المپیادم را می‌شناخت. بعد از کارم به درد آمدم. احساس می‌کنم هرچه‌بیشتر آدم‌ها من را ببینند، و هرچه‌بیشتر برایشان فاش شوم، از شرم چیزی که هستم از این هم خفه‌تر خواهم شد. امروز بالأخره با چندنفر که مهدی نبودند! حرف زدم. بچه‌های کلاس مبانی سرِ حرفِ جلسه قبلم که تقریبا با ناله به استاد گفتم استاد میشه خسته نباشیم چندبار برگشتند سمت من که آخرین ردیف کلاس نشسته بودم و می‌خواستند دوباره بگویم که استاد رهایمان کند. این استاد مبانی البته آدم بدقلقی‌ست و تا مبحث را تمام نکند کلاس را تمام نمی‌کند.

آنقدر از خودم متنفرم و آنقدر خودم را حقیر می‌بینم که از اینکه آدم‌ها رغبت می‌کنند با من حرف بزنند تعجب می‌کنم و از اینکه با کسی دیالوگ تازه‌ای را شروع کنم و از اینکه صدای خودم را بشنوم و حتی از اینکه با دوستانِ قدیمی‌ام حرف بزنم وحشت دارم. نمی‌دانم چه کسی بناست من را از این تنفرم از خودم، و این خودکم‌بینی برهاند، احتمالا هیچکس، من در درون خودم آنقدر چیز ارزشمندی نیافته‌ام که هر حرفی مبنی بر اینکه خوب و کافی‌ام را از روش‌های دیگر تعبیر می‌کنم؛ تمسخر می‌پندارمش یا گمان می‌کنم آدم مقابل دارد به من ترحم می‌کند یا آنقدر دوستم دارد که نمی‌تواند ببیند من تا چه اندازه حقیرم.

گمانم هیچوقت نتوانم بفهمم حیله‌هایی که مغز برای باوراندن یک گزاره به ما به کار می‌برد چیست. چطور می‌شود خودت بدانی از خانوم ایکس و آقای ایگرگ بهتری، اما بعد باز هم وقت قضاوت که می‌رسد، درحالیکه از شدت حقارتت به گریه افتاده‌ای آرزو کنی کاش اندازه خانوم ایکس خوب بودی.

از خودم خسته‌ام و می‌دانم اگر به همین منوال پیش بروم، آنقدر همه‌چیز را خراب می‌کنم که باید تا آخر عمر در این حقارت دست و پا بزنم.

کجایی ای منجی که بناست به من بفهمانی آنقدرها هم بد نیستم؟ کجایی ای منجی که من حرفت را خلافِ حرف این آدم‌ها باور کنم؟ کجایی ای منجی که چشم‌هایت روشن است و من از چشم‌هایت قرار است بفهمم راست می‌گویی؟ یا شاید راست بگویی که من حقیرم و من را از این دست‌وپازدن‌های عبث برای رشد برهانی..



دو؛

کلاس ریاضی و فیزیک عمومی، از این کلاس‌های سالن‌مانند است، با بالای هفتاد-هشتادنفر دانشجو و من چقدر از این کلاس‌ها متنفرم. انگار مدام آدم‌ را توی جایش فشار می‌دهد، انگار مدام می‌خواهد فاعلیت تو را سلب کند، تو را در جمع فرو ببرد، تو را در صدای متکلم وحده استاد فرو ببرد؛ گرچه در حالت عادی هم من فاعلیت خاصی ندارم، اما از این حس هم بیزارم.




سه؛

امروز بارقه‌های نوری در دلم روشن شد، چون فهمیدم پلی‌تکنیک برای تغییر رشته قوانین احمقانه‌ بقیه دانشگاه‌ها را ندارد. در بیشتر دانشگاه‌ها برای تغییر رشته به آن رشته مقصد، باید همان اول رتبه ورود به آن را کسب کرده باشی، اما توی دانشگاه ما اینطور نیست. گرچه فقط یک بار می‌توانی تغییر رشته بدهی و من از شانس تغییر رشته‌ام در همین جابه‌جایی با سهمیه المپ استفاده کرده‌ام، اما بعد فهمیدم احتمالا می‌توانم دورشته‌ای کنم، بنابراین خوشحالم. حالا فردا می‌خواهم بروم آموزش کل و دقیقا سؤال کنم کسی با شرایط من هم می‌تواند دورشته‌ای کند یا نه.




چهار؛

هرروز که می‌رسم خانه تمام بدنم درد می‌کند. شانه‌ها و کمرم بیشتر. راه من را از پا در می‌آورد. حس می‌کنم انتهای این چهارسال از خستگی راه می‌میرم. بعد باید درس بخوانم. درس‌هایی که می‌دانم فایده‌ای ندارند و فقط بهترین ساعات عمرم را تلف می‌کنند. اما همان‌ها را هم باید از روی منبع، کامل بخوانم. همیشه این میلم به خواندنِ کاملِ چیزها و خواندن از روی کامل‌ترین منابع، آسیب‌های زیادی به من زده. سال کنکور، چون آزمون‌ها هر فصل را بخش‌بخش می‌کردند و من حتما باید فصل را کامل می‌خواندم و وقت نمی‌شد، از درس‌های دیگر صرف نظر می‌کردم و بعد ترازم بد می‌شد و مثلا دوهفته تا آزمون بعد را گریه می‌کردم که چرا ترازم بد شده، و آزمون بعد باز هم ترازم بد می‌شد چون دوهفته قبل را در افسردگی کامل گذرانده بودم اما تصمیم می‌گرفتم قدرتمند شروع کنم، اما باز نمی‌رسیدم بخوانم باز ترازم بد می‌شد باز دوهفته گریه می‌کردم باز..

زندگی من پُر است از چرخه‌های باطل، زندگی من را چرخه‌های باطل تصرف کرده‌اند، زندگی من را چرخه‌های باطل دارند نابود می‌کنند، آی منجی که بناست بیایی این چرخه‌های باطل را بشکنی، آی منجی که هیچوقت بنا نیست بیایی، آی منجی که اصلا وجود نداری که اصلا متولد نشده‌ای..




پنج؛

برای چندمین‌بار سرچ می‌کنی how to break this infinite loop in my life و جوابی نمی‌یابی.

۰ زمزمه ۱۶ مهر ۹۷ ، ۱۸:۵۵
مــاهان (ف.چ)

این دو-سه‌روز اندازه دو-سه‌سال جان کندم. سر کلاس ریاضی عمومی هجومِ زنگ‌ها و بعد sms مامان که می‌گفت ریاضی و کاربرد امیرکبیر قبول شده‌ام و دنیا که تعابیری مثل چرخیدن و فروریختن آوارگونه برای وصف خراب‌شدنش روی سرم، بسیار تکراری‌ست. سرم را گرفته بودم توی دستم و مدام به ساعت نگاه می‌کردم، تقریبا پنج عصر بود و من در دانشگاه منفورم در شهر منفورم نشسته بودم و درحالیکه دست‌هایم را مشت کرده بودم به استاد ریاضی سؤال احمقانه‌اش را جواب می‌دادم که تانژانت ایکس چگونه وارون‌پذیر می‌شود، و بعد از اتمام کلاس، بی‌توجه به حرف استاد که می‌گفت صبر کنیم تا اسم‌هایمان را بنویسد، با توضیح کوتاه «من دیگه نمیام. منتقل شدم» از کلاس بیرون رفتم و آن چادر آزاردهنده را رها کردم که شلخته بیفتد. زنگ زدم به باشگاه که ده بار زنگ زده بود و دوباره خبر ناگوار را شنیدم. بعد زنگ زدم به مامان و توضیح دادم با قطار شش‌ونیم برمی‌گردم که فردا بروم برای ثبت نام. با حسی آزاردهنده اسنپ گرفتم و تمام راه دانشگاه قم تا راه آهن را نزدیک بود بنشینم و زارزار گریه کنم؛ اما مقاومت کردم. توی راه‌آهن یک ساندویچ سرد بدونِ تاریخ انقضا خریدم که از حالت عادی خیلی کوچک‌تر بود و چون از صبح فقط یک بطری کوچک آب خورده بودم، بی‌ فکر به خطر مسمومیت تا انتها خوردمش.

نشستم توی قطار و اول سعی کردم the big bang theory ببینم، جالب اینکه از فصل دوم برایم خیلی جذاب شده، چون گاهی آنقدر می‌خنداندم که نفسم بند می‌آید؛ اما تأثیری نداشت. پس غمگین‌ترین آهنگ دنیا را پلی کردم، لم دادم روی صندلی خالی کناری قطار خلوت و به تاریکی‌های متحرک بیرون پنجره خیره شدم.


امروز که خانومِ صداقشنگِ امور رایانه آموزش، برگه انتخاب واحدم را گذاشت کف دستم و شماره دانشجویی‌ام را برای ورود به پورتال پرسید، من هنوز چیزی ته دلم می‌گفت حتی این هم درست نمی‌شود. بعد که خانم بسیاربسیار مهربانِ آموزش کل، که گمانم شدت استرسم یا دریای پشت چشم‌هایم را دیده بود و انقدر مهربان شده بود، به من گفت که ثبت نامم قطعی شده و فقط ممکن است یک بار دیگر مجبور شوم بروم قم، باز یک چیزی ته دلم می‌گفت حتی این هم درست نمی‌شود. بعد که با دست‌های لرزان و ذهنی که از خستگی روزهای هفته را گم کرده بود، نیم‌ساعت تمام به آکواردترین شکل ممکن در کلاسی که تشکیل نمی‌شد (چون امروز سه‌شنبه بود نه دوشنبه) نشستم، یک چیزی ته دلم می‌گفت حتی این هم درست نمی‌شود.

هنوز هم یک چیزی ته دلم می‌گوید حتی این هم درست نمی‌شود.


گرچه به نتیجه معترضم، اما انگار خودکم‌بینی در پوست و گوشتم فرو رفته. از هرآنکسی که من را دوست داشته باشد متنفر می‌شوم. انگار باور کرده‌ام حتی لیاقت رشته‌ای انقدر معمولی توی پلی‌تکنیک را ندارم. انگار باور کرده‌ام باید بیشتر از این‌ها سرخورده شوم، بیشتر از این‌ها با دنیا و عناصرش متوجه شوم هیچی نیستم.

بله؛ ریاضی و کاربردها؛ پلی تکنیک. و من که شاید حتی وقتی کارت دانشجویی‌ام را توی دستم ببینم، دوباره حس کنم الان یک نفر می‌آید توی کلاس و من را پرت می‌کند توی دانشگاه قم. و همین حالا هم واقعا این فکر راحتم نمی‌گذارد. چون فکر می‌کنم حتی لیاقت این را هم ندارم.

از خودم خسته‌ام. از اینکه معده‌ام شبیه معده دختربچه‌های نه-ده‌ساله شده و یک وعده غذا را با اطوار می‌پذیرد و هضم می‌کند. از این سردردهای عصبی، از ماهیچه‌های دردناکم که من را مسافت‌های پیاده زیادی از سر سردرگمی روی خودشان کشیده‌اند، از گاهی بی‌خوابی و گاهی پُرخوابی، از طرز زیستنم خسته‌ام.

دیگر توانایی تحقیر خودم برای قبول نشدن توی آن دانشگاه لعنتی را ندارم. نمی‌خواهم بیشتر از این فکر کنم درجه دو هستم. نمی‌خواهم این تسلسل باطل را بیش از این ادامه دهم. 

پریشان و گُمم. هزارتا کار روی سرم ریخته، خطوط ناخوانده کتاب‌های تازه‌ام مانع می‌شوند سر راحت به بالش بگذارم، درد بارها از خواب می‌پراندم و مسکن‌ها بدنم را شبیه پرتقال‌های درانبارمانده بدمزه و زشت می‌کنند. نمی‌توانم درست حرف بزنم، نمی‌توانم جز ترس‌ها و تردیدهایم چیزی به زبان بیاورم. نمی‌توانم با آدم‌ها دیالوگ‌های مفید شروع کنم و ادامه بدهم. از حرف زدن وحشت دارم، جز با آشناترین‌ها در باقی موارد واژه‌هایم به حروف تجزیه می‌شوند و بی‌معنا و درهم از دهانم بیرون می‌ریزند و از این روست که الکن شده‌ام. چراکه موجودیت یک واژه گسترده‌تر از آن است که در زندان تاریک ذهن من، در بازتولید مداوم یأس و مفاهیم تکراری، بتواند به زندگی ادامه دهد.


سال‌هاست از تکرار فرسوده‌ام. می‌خواهم هرآنچه گذشته را، با دلایل و توضیحات و توجیهاتش کنار بگذارم و به روبه‌رو نگاه کنم. به خودم. به زیستن در پشت چشم‌های نیچه و هایدگر. به نوشتن با دستان گودل. به تماشای دنیا از دریچه دوربین ون تریه. توی همین رشته بسیار معمولی که فرسخ‌ها از چیزی که می‌خواستم فاصله داشت. 

زندگی محل جدال همین چیزهاست، محل ترجیح واقعیت بر رؤیا، زیستن در واقعیت وحشی، در آغوش کشیدن وحشیانه هرآنچه زندگی برایت خواب دیده. زندگی هرچه باشد، این یکی را مطمئنم که هست؛ فرار از وهم. جرئت گریختن از خیالات شیرین. زیستن لحظه‌لحظه واقعیات تلخ. گریختن از تصویرکردنِ آینده، چراکه این، زندگی را از چیزی که باید اتفاق بیفتد، تبدیل می‌کند به جهنمی سرریزشده از آرزوهای دست‌نیافته و دست‌وپازدن برای تحقق خیالات دور.

آه که برای زیستن این‌همه، چقدر دردناک و خسته‌ام. و ناامیدوار.


پ.ن: جواب کامنت نمی‌دم چون حرفی ندارم.. همه حرف‌ها منشأ سوء تفاهم‌هاست.

پ.ن دو: از چالش‌برانگیزترین اتفاقاتی که می‌تونه در یک رابطه بیفته، هم‌دانشگاهی شدن، همکارشدن و از این دست چیزهاست. مخصوصا اگه فرد مقابل در قله باشه و شما در کف.

۰ زمزمه ۱۰ مهر ۹۷ ، ۲۱:۰۴
مــاهان (ف.چ)

حوصله هیچی ندارم. از وحشت دیدن آدمای آشنا. فردا. تو مدرسه. از وحشت راه نیفتادن کارم. از اینهمه گیر جزئی که توی کارای کوچیکم میفته و از اینکه هیچی روال نیست. دوست ندارم برم قم. دوست دارم بخوابم و آخر هفته بعد بیدار شم و ببینم نتیجه انتخاب رشته دومم اومده و البته اومدم تهران. ولی در موارد مشابه، همیشه برعکس شده. همیشه وقتی انقدر از قرارگرفتن تو یه موقعیت نفرت دارم، به مدت طولانی توش قرار می‌گیرم. قم برام مظهر چیزهای نفرت‌انگیز دنیاست. مخصوصا حالا که حاجی‌بابا انقدر پیر و شکسته و دل‌نازک شده و من که انقدر بدغذا شدم و مامانجون روزی هزاربار انگار که غذا نخوردن به اندازه مورد تجاوز قرار گرفتن غمگینه، برای هرکس که میاد تعریف می‌کنه، با بغض، که فاطمه از صبح هیچی نخورده. و من دلم میخواد برم سرش داد بکشم که ولم کنه. ولم کنه به حال خودم. وقتی از شدت افسردگی دارم می‌میرم و تنها چیزی که آدما می‌بینن و بهش گیر میدن اینه که چرا غذا نمی‌خورم. و مدام بهم بگن که باور کن لاغری، و لازم نیست خودت رو با غذا نخوردن لاغر کنی. و البته این توهم خودچاق‌پنداری فقط وقتی که مثل گاو غذا می‌خورم آزارم داده و هیچ‌وقت جلوی غذاخوردنم رو نگرفته.

از دانشگاه قم بیزارم. مسموم‌ترین جوی که تصور می‌کردم. وقتی برگشتم انقدر حالم بد بود که چندساعت توی زیرزمین خونه حاجی‌بابا گریه کردم و گریه‌م بند نمیومد. مثل بچه‌ها، مثل بچه‌های احمق، مثل عقده‌ای‌ترین رفتارها، دلم می‌خواد حتی جواب سلام هیچکس رو هم ندم. دلم می‌خواد وانمود کنم هیچکس رو نمی‌بینم. دلم می‌خواد حتی اگر فاکینگ چهارسال کارشناسی توی اون شهر خفقان‌آور موندم حتی اسم یه نفر رو هم ندونم. می‌خوام اصلا یادم بره این روزا رو زندگی کردم. تو اون شهر. تو اون هوا.


احساس خنگ بودن تمام وجودمو گرفته. احساس بی‌ارادگی. احساس هیچی نبودن. البته که ایتس نات اِ بیگ دیل؛ ولی من مدت‌هاست هیچ کاری نکردم که بهم این حس رو بده که دنیا بدون من چیزی کم داره. که الان که من هستم وزن دنیا سنگین‌تره. و البته حقیقت داره در دنیایی که داستایوسکی و گودل و بتهوون زیستن، قطعا به این راحتی‌ها نمیشه وجود ارزشمندی داشت. اصلا وجود ارزشمند چیه؟ وسعت وجود ارزشمند چیه؟


هرگز در مخیله‌م نمی‌گنجید چنین وجود مبتذلی داشته باشم. از هر طرف میرم به ابتذال می‌رسم. توی لوپ‌های به‌شدت پیچیده و دردناک میفتم و نمی‌تونم خودم رو ازشون بیرون بکشم. هرچقدر پیش میرم همه‌چی دردناک‌تر میشه. از پیچیدگی‌ها و از گذشت زمان و از شدت نادانسته‌هام وحشت می‌کنم. به گریه میفتم. می‌میرم.



احساس می‌کنم دیگه هیچوقت نمی‌تونم خودم رو باور کنم. حتی نمی‌دونم باور کردنِ خودم یعنی چی؟ چرا باید خودم رو باور کنم؟ موندم میانِ گله متراکمی از مکتب و آدم و نمی‌دونم باید حرفای کدومشونو باور کنم و به شیوه کدومشون زندگیمو اداره کنم. از طرفی اونقدر خودباخته‌ام که باورم نمیشه بتونم یک روز افکار خودمو داشته باشم. بدون برداشت از آدم‌های بزرگ. بدون دست‌وپازدن برای پیداکردن کسی که قبولش داشته باشم.


دلم میخواد فقط یک روز، فقط یک روز این احساس لوزربودن وحشتناک دست از سرم برداره. دلم میخواد فقط یک روز باور کنم خنگ نیستم. فقط یک روز بدون این وزنه سنگین احساس خنگ‌بودن روی سینه‌م نفس بکشم. فقط یک روز وقتی دارم یک خط کد ساده می‌زنم باور کنم که می‌تونم انجامش بدم. وقتی که یک خط کتاب می‌خونم حتی بعد از فهمیدنش از ترس اینکه نکنه نفهمیده باشمش گریه‌م نگیره.


حالم بده. حالم واقعا بده. نمی‌تونم با هیچکس بیشتر از تعداد کاراکتر محدودی حرف بزنم. مغزم فرمان خشم میده. دلم می‌خواد یک چیزی پرت کنم توی دهن اون آدم و خفه‌ش کنم. یا دلم می‌خواد دهن خودم رو بدرم که حتی یک کلمه هم ازش بیرون نیاد. دلم میخواد یه جوری بمیرم که هیچکس یادش نیاد زنده بوده‌م. شبیه اون آیه یا لیتنی مت قبل هذا و کنت نسیا منسیا. دلم میخواد فراموش بشم. دلم میخواد این لکه تمام‌ابتذال درحالِ بیزاری از ابتذال از روی زمین محو بشه. ابتذال و انواع مختلفش داره منو ذره ذره میکشه. مقیاس‌های وسیع ابتذال که با پوست و گوشتم درک می‌کنم و ناگهان خودم رو می‌یابم که درحال برائت جستن از ابتذال جزئی از اون شده‌م. و دلیلش اینه که من فقط اِ پیس آو شت‌ام. نه بیشتر. بنابراین خودم مبتذل و کثافتم و وقتی از مبتذل نبودن حرف می‌زنم به شکلی شگفت‌آور مضحک‌ترین صحنه طول تاریخ بشر رو رقم می‌زنم.



از خودم متنفرم. از خودم بیزارم. دلم می‌خواد بمیرم. دلم می‌خواد یه جوری بمیرم که هیچوقت یادم نیاد زنده بودم. دلم می‌خواد وقتی مُردم به عطش روحم برای هنوز زندگی کردن زبون‌درازی کنم و بگم تو لیاقت زنده موندن نداشتی. تو باید می‌مُردی.


آره، و اگر اینارو به کسی بگی فکر می‌کنه تو دچار بی‌دردی هستی. چون در جهان این‌ها درد فقط یعنی پول نداشتن. یعنی مریض بودن. یعنی سرطان داشتن. یعنی از دست دادن عزیز. و اگر مدت‌ها باشه که به دلایل واضحی و در عین حال ناواضحی دچار پوچی و افسردگی شده باشی، خیلی لوکس هستی که تونستی به همچین دردی بها بدی.


از انجام دادن هر لطفی در حق زندگی خودم ناتوانم. از درست کردن این اوضاع ناتوانم. پر از وحشتم. پر از وحشت نادان مُردن. پر از وحشت نفهمیدنِ اینکه چرا زندگی به من اعطا شده، و مُردن. اونقدر افسرده‌م که هیچی خوشحالم نمی‌کنه. هیچی حالمو بهتر نمی‌کنه.



خسته‌م. خسته‌م. خسته‌م. خسته‌م. خسته‌م. خسته‌م.

خیلی خسته‌م.

خیلی خسته‌م.



پ.ن: شاید باورت نشه ولی این نوشته قرار بود یه چیزی باشه با این مضمون که من و گنجیشکای خونه دیدنت عادتمونه. یا همون حرفی که اون‌شب بهت زدم، اینکه اگه نبودی به چیز می‌رفتم. یا اینکه وقتی سه‌شنبه هفته پیش ظهر با اتوبوس برنگشتم خونه چون ساعت شش و نیم قطار بود و وقتی نشستیم توی سالن قطار و آقاهه گفت راه دوساعته رو پنج‌ساعت طول می‌کشه تا بریم، و تهران هیچکس نبود که دنبالم بیاد و مجبور شدم با حال افتضاح یک روز دیگه بدون کتاب و پرایوسی تو قم بمونم، وقتی داشتم تو تاریکی با گریه از راه‌آهن برمی‌گشتم خونه مامان‌جون‌اینا، حالم خوب شد چون یادم افتاد به بی‌خبر اومدنت راه‌آهن، بدرقه کردنم. به اینکه با چه استرسی زنگ زده بودم که صداتو بشنوم چون داشتم از استرس و اضطراب همزمان می‌لرزیدم و حس می‌کردم توی یه زندان نمناک تاریک گیر افتادم و یهو صدای بلندگوی مترو از پشت گوشیت اومد که می‌گفت ایستگاه راه آهن. و حال واقعا بدم بهتر شد. آره، اینارو می‌خواستم بگم، که این یه هفته‌ای که شاید بری کربلا منو می‌کُشه چون زیر آسمونی که من هستم نیستی. اینکه اصلا چطور ممکنه آدمی مثل من با این قلب تکه‌تکه بتونه کسی رو دوست داشته باشه، اینکه من یادم نمیره تو چه اوضاعی منو تحمل کردی. تو چه اوضاعی بدترین حرفامو تحمل کردی. به اینکه حتی اگه ما به هیچ‌جا هم نرسیم، هیشکی دیگه برا من تو نمیشه. چون هیشکی دیگه حال این روزای منو نمی‌بینه. هیشکی دیگه با حال این روزام منو نمی‌خواد. ولی نگفتم. نشد. اینم روی همه چیزایی که نگفتم. آره خلاصه تو بیو تی مو بنشین آی بلال طبیب دردُم.

۰ زمزمه ۰۶ مهر ۹۷ ، ۱۸:۲۶
مــاهان (ف.چ)